ผู้ปฏิบัติจะสามารถนอนน้อย แต่กลับมีกำลังทำงานได้มากขึ้น

พี่ตื่นตั้งแต่ตี 4 ของเมื่อวาน จนบัดนี้ ยังไม่ได้หลับเลย 42 ชม. แต่กลับมีกำลังล้นเหลือ ทำให้นึกถึงที่ท่าน อ. พูดในธรรมบรรยายวันสุดท้ายที่ว่า ผู้ปฏิบัติจะสามารถนอนน้อย แต่กลับมีกำลังทำงานได้มากขึ้น

เมื่อจิตที่รู้ตัวตลอดเวลา และรู้ด้วยความสงบเย็นจากอุเบกขา จิตจะมีกำลัง อย่างไม่จำเป็นต้องนอนมาก

สิ่งหนึ่งที่เราทุกคนพึงทำจิตให้ถึง ไม่ใช่การเห็นสภาวะภังคะ

แต่เป็นการฝึกจิตให้มีสภาพที่ถูกต้อง คือเป็นสภาวะของจิตที่ผ่อนจากการยึดทุกอย่างขณะปฏิบัติ

ต้องผ่อนคลาย

ต้องไม่มีแม้แต่ผู้ที่กำลังผ่อนคลายอยู่

อย่าใส่กรอบ

อย่าตั้งค่า

แต่ยืดหยุ่น

และยอมรับ

ถ้าจิตอยู่ในสภาวะแบบนี้จริงๆ และต่อเนื่อง

ผู้ปฏิบัติจะได้ทุกอย่างเป็นลำดับไป ภังคะก็จะเกิดถี่ขึ้นด้วย และเลื่อนไปสู่ปัญญาที่สูงขึ้นไปจากภังคะอย่างไม่หยุดหย่อน