ล้างอกุศลในจิต
ขอตอบแบบง่ายๆไม่เอาวิชาการนะคะ
การทำวิปัสสนาเป็นสิ่งเดียวที่ ‘ล้างบาง’อกุศลทุกชนิดในจิตได้จนหมดสิ้น ไม่มีส่วนเหลือ
ที่ว่าวิปัสสนาชำระจิตให้บริสุทธิ์นั่นแหละค่ะ
อกุศลในจิต คือ กิเลส(โลภ โกรธ หลง) ตัณหา อุปาทานทั้งหลาย
การปฏิบัติวิปัสสนาจะไปเขย่าหรือไปเผาลนเอากิเลส หรือสังขารด้านโลภ โกรธ หลง ออกมาจากจิต และขจัดมันออกไป
ความเป็น’ตัวตน’ คือความหลงค่ะ
เมื่อหมั่นปฏิบัติวิปัสสนาต่อเนื่องไป(อย่างถูกต้องด้วย)
จิตจะพัฒนาสติ พัฒนาปัญญาเห็นอนิจจังในทุกสิ่ง พัฒนาอุเบกขาปล่อยวางความยึดมั่นถือมั่นต่างๆ รวมถึงความเป็นตัวตน บุคคล เราเขา ความคิดเห็นของเรา ของเขา เป็นต้น
จิตเมื่อเป็นกลางขึ้น ปล่อยวางขึ้น เพราะ’เห็น’ความไม่มีแก่นสารของนามรูป หรือ ‘ตัวตน’ นี้
‘เห็น’ความไม่จีรัง ความเปลี่ยนไปตลอดเวลาของตัวตนนี้
‘เห็น’ความสมมติของตัวตนนี้
เมื่อยิ่งเห็นความจริงแท้ของขีวิต ก็ยิ่งหน่าย ยิ่งวางตัวตนลง
ทั้งนี้’การเห็น’ ต้องเป็นการเห็นด้วยญาณนะคะ คือประจักษ์แจ้งด้วยปัญญา(ปัญญาที่ลึกกว่า intelligent)
การเห็นต้องเห็นที่ “จิต”
ไม่ใช่เห็นที่”ความคิด”
เมื่อหมั่นปฏิบัติ ก็เท่ากับหมั่นล้างไป ล้างไป ล้างไป จิตก็สะอาดขึ้น บริสุทธิ์ขึ้น เรื่อยๆ
จนถึงที่สุดเมื่อจิตปราศจากมลทินของกิเลสเหลือ ก็คือการถึงพระนิพพาน