เรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร

ขอตอบแบบย้อนหลังถึงเหตุที่เราต้องมาเกิดก่อนนะคะ

เราเป็นคนทำให้ตนเองต้องเกิดมามีชีวิต

ชีวิตแล้ว ชีวิตเล่า ไม่จบสิ้น

ก็เพราะตัณหาของเราที่ทำให้เรามาเกิด เป็นต่างๆนานา

ตัณหาความอยากได้รับความสุข ตัณหาไม่อยากมีความทุกข์

ตัณหาอยากได้อย่างนั้น อย่างมีอย่างนี้ อยากเป็นอย่างโน้น

อยากในสิ่งต่างๆทั้งหลายที่ไม่เคยพอ

ทำให้เราต้องมาเกิดแล้วเกิดอีก

เพียงแค่เรามีตัณหา ว่าอยากเสพภาพสวยงามเจริญตา เท่านี้ก็ทำให้ต้องเกิดมามีดวงตาเพื่อมาเสพภาพ มามองเห็นสิ่งเหล่านั้นแล้ว

แต่ถ้าจิตเป็นอุเบกขา(ด้วยปัญญา)

ว่าทุกสิ่งเป็นเพียงภาพลวงตา

มันไม่เที่ยง ไม่มีอยู่จริง ไม่มีสวยไม่สวย ไม่มีงามไม่งาม

มันเป็นแค่การประกอบตัวกันของธาตุต่างๆ

จึงไม่มีความ’อยาก’เสพ จิตปล่อยวางเฉยอยู่กับภาพเหล่านั้น

เราก็จะค่อยๆหมดความอยากไป

เมื่อหมดความอยากเสพทุกๆอย่างรอบตัว

เห็นมันเป็นของไม่จีรัง

วางเฉยได้ เป็นสุขสงบอยู่ภายในได้ ไม่ว่ามี หรือ ไม่มีก็สุขได้

จิตเราจะไม่ปรุงแต่งเพิ่ม ไม่สร้างภพชาติใหม่เพิ่ม

แม้ตัวเราเองที่ไปเห็น ไปดู ไปรับรู้ ไปเสพ

ก็ไม่เที่ยง

ไม่มีตัวตนอยู่จริง

เป็นการประกอบตัวกันของธาตุต่างๆ เช่นกัน

ถ้าเข้าใจได้เช่นนี้จริงๆ (จากการปฏิบัติจนเห็นอนิจจัง)

เราก็จะหมดตัณหาไปเรื่อยๆ

ตัณหาหมด ก็หมดภพชาติค่ะ

ไม่มาเกิดอีก

ไม่แบกทุกข์อีก

ดังนั้นถ้าถามว่าเกิดมาทำไม…

🍂สำหรับคนไม่ปฏิบัติ คนไม่มีปัญญารู้ความจริงของธรรมชาติ

เขาเหล่านั้นเกิดมาเพื่อใช้กรรมเก่า และเพราะไม่รู้ ไม่มีปัญญา จึงคอยแต่จะสร้างกรรมใหม่

เพื่อจะเกิดมาอีก เพื่อใช้กรรมเก่า และสร้างกรรมใหม่อีก

เพื่อจะเกิดมาอีก เพื่อใช้กรรมเก่า และสร้างกรรมใหม่อีก

เพื่อจะเกิดมาอีก เพื่อใช้กรรมเก่า และสร้างกรรมใหม่อีก

ไม่มีที่สิ้นสุด…

เป็นวังวนที่ไม่มีวันสิ้นสุด

ง่ายๆคือ เกิดมาเพื่อทุกข์

คือมารับทุกข์เก่า และมาก่อทุกข์ใหม่

🍃สำหรับคนปฏิบัติ คนมีปัญญารู้ความจริงของธรรมชาติ ถึงความไม่เป็นแก่นสารสาระของกาย ของจิต ของสรรพสิ่งทั้งมวล

เขาเหล่านั้น เกิดมาเพื่อใช้กรรมเก่า

มาพัฒนาปัญญา

มาขจัดตัณหา

มาขจัดอวิชชา ความไม่รู้ตามความจริงของธรรมชาติ

เป็นการหยุดสร้างกรรมใหม่ จึงไม่มีเชื้อใหม่ๆให้มาเกิดอีก

เมื่อขจัดตัณหาไป อวิชชาความโง่เขลาก็ถูกทำลายไป เมื่อเชื้อแห่งการนำเกิดหมดไปโดยสิ้นเชิง ก็ไม่ต้องมาเกิดอีกในที่สุด