จะขายอาหาร(มีเนื้อสัตว์) กลัวเบียดเบียนสัตว์

ทำได้ค่ะ ท่านไม่ได้ห้าม และเราไม่ได้ล่วงศีล

เพราะหนูซื้อสัตว์ที่เขาตายแล้วมาทำอาหาร

หนูไม่ได้สั่งให้เขาฆ่ามันเพื่อหนู ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการทำลายชีวิตเขา ยังไงเขาก็มีกรรมที่ต้องตายตามเหตุปัจจัยของสังคมที่เราอยู่ปัจจุบัน ผลบาปจึงไม่ได้ตกกับเรา

เรื่องกลัวว่าเราจะเหนี่ยวนำให้เกิดการฆ่าสัตว์ กรณีนี้มีผลน้อยกับเรา เพราะเนื้อสัตว์นั้นเขาวางขายอยู่แล้ว เราเป็นผู้ซื้อมา

เราอยู่ปลายแถวค่ะ

ในแง่กรรม เราเองก็ไม่มีเจตนาเบียดเบียนเขา

แต่เราควรเห็นใจที่เขาต้องตายมาเป็นอาหารให้เราเลี้ยงชีพ

ก็ควรกตัญญูต่อเขาด้วยการใช้เลือดเนื้อเขาให้เกิดบุญกุศลไปด้วย เช่น ทำอาหารด้วยสติ

ทำด้วยกุศลเจตนา

ทำเป็นอาชีพก็ต้องยังความสุขให้ผู้มากินอาหารนั้นได้ความสุข ปลอดภัย มีสุขภาพดี มีประโยชน์ต่อร่างกายเขา ราคาสมคุณค่า เหล่านี้เป็นต้น

และควรหาโอกาสทำบุญ อุทิศกุศลให้ชีวิตเขา ตั้งเจตนาว่าอย่าให้เขาต้องมาเกิดเป็นสัตว์ให้คนอื่นต้องมากินเลือดเนื้ออีกเลย...

ตั้งเจตนาทำนองนี้ค่ะ จิตเราก็จะมีกุศล