ลูกป่วยตาย ไม่กล้ามีลูกอีก
A: ว่ากันที่เหตุก่อนนะคะ
พิจารณาคร่าวๆเป็นสองทางค่ะ
~เหตุที่สูญเสียบุตร ที่เป็นโรคเดียวกันสองคนในวัยไล่เลี่ยกันและบ้านอยู่ติดกัน
🌿เหตุทางโลก หรือทาง science หรือเหตุใกล้ตัว
ซึ่งก็มีความเป็นไปได้หลายอย่าง
เช่น ในบริเวณที่อยู่อาศัย อาจมีมลพิษบางอย่าง สารเคมี ที่เข้าทางอาหาร อากาศ น้ำ ดิน หรือ จากสัตว์เป็นพาหะ พกพาเชื้อบางอย่างมา หรือแมลงมีพิษ
ซึ่งมีผลต่อเด็กเล็กที่ร่างกายไม่สามารถทนรับสารพิษได้มาก ยิ่งถ้าเสพติดต่อกันระยะหนึ่งก็อาจทำให้เป็นมะเร็งหรือโรคอื่นๆ ส่วนผู้ใหญ่ที่อยู่แถวนั้น ก็อาจรับมลพิษนั้นเช่นกัน แต่มีกำลังต้านทานมากกว่าเด็ก
🌿เหตุทางธรรม หรือเหตุอดีต หรือเหตุจากกรรม
ตัวเด็กเอง และพ่อแม่ของเด็กทั้งสองครอบครัว มีกรรมในอดีตของตน ที่ได้จังหวะส่งผลในเวลาเดียวกัน จึงตนถูกพรากชีวิตตน หรือผู้ที่ตนรักต้องมาถูกพรากชีวิตไป
~ส่วนเหตุที่อยากมีลูก หรือมีลูกยาก ก็มีสองเหตุหลักๆเช่นกัน
🌿เหตุทางโลก หรือ science
ที่เป็นเรื่องของสุขภาพ องค์ประกอบทางชีวภาพของร่างกายมารดาและบิดา พันธุกรรม หรือแม้แต่สภาพการใช้ชีวิต เช่น การเสพอาหาร น้ำ อากาศที่มลพิษสูงก็มีผลต่อความสามารถในการตั้งครรภ์ สารเคมีที่เข้าไปใน cell ของเรา ล้วนมีผลทำลายสุขภาพในแง่มุมต่างๆ
🌿เหตุทางกรรม
เพราะบางคนอาจมีสารเคมี อาจมีสุขภาพใกล้เคียงได้ แต่กลับไม่มีกรรมเรื่องการพรากชีวิต ฯลฯ ก็อาจไม่ได้รับความกระทบกระเทือนแบบเดียวกัน แต่ไปได้รับการกระทบกระเทือนแบบอื่นตามกรรมตน เช่น เป็นโรคร้ายอย่างอื่น
เป็นวิบากของกรรมในอดีต อดีตนี่ไม่จำเป็นต้องอดีตชาตินะคะ แม้ชาตินี้แต่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ถือเป็นอดีตทั้งหมด
ส่วนถ้าอยากมีลูก
ต้องแก้ที่เหตุ
คือต้องสร้างเหตุทั้งทาง science และสร้างเหตุทางกรรมใหม่ ให้ครอบคลุมทุกๆด้านเท่าที่ตนจะทำได้ค่ะ
ต้องละเอียดกับทุกการสร้างเหตุ ต้องใช้ปัญญา มีความสุขุมในการสร้างเหตุ
เพราะการแก้ไขสิ่งที่เป็นเหตุอดีต บางครั้งก็สำเร็จง่ายดาย แต่บางครั้งต้องใช้ความพยายามอย่างมากๆ และบางครั้งเหตุอดีตหนักมาก
ในขณะที่การสร้างเหตุใหม่เพื่อแก้ไข อาจไม่มีน้ำหนักพอที่จะเปลี่ยนแปลงกรรมเก่าได้เต็มที่
ก็ต้องใช้ความพากเพียรทำไปให้ต่อเนื่อง ไม่ย่อท้อ
ไม่ให้จิตเป็นอกุศล ถ้าทำได้ย่อมต้องเกิดผลดีขึ้นมาได้ค่ะ
ถ้าจะถามว่าต้องทำอะไรบ้าง
ก็ต้องแนะนำให้ทำทุกอย่างที่เป็นกุศลให้มาก
เนื่องจากเหตุเก่าทางกรรมน่าจะเกิดจากศีล ข้อพรากชีวิต เบียดเบียนชีวิต
สิ่งแรกคือ รักษาศีลให้บริสุทธิ์
โดยเฉพาะข้อปาณาติบาต ต้องบริสุทธิ์ที่สุด
จากนั้น…
ควรสร้างกรรมตรงข้ามที่ให้ชีวิตสัตว์
คือสร้างเหตุดีที่ตรงข้ามกับการพรากชีวิต
เช่น ปล่อยสัตว์ รักษาโรคให้สัตว์ ช่วยเขาพ้นจากความตาย และความเจ็บป่วย
รวมถึงการสร้างกุศลกับคนป่วยและพระสงฆ์ที่อาพาธ
เวลาทำบุญทำกุศล
ให้อุทิศกุศลให้ดี
ครอบคลุมให้ครบ (รวมทั้งพวกที่มีหนี้เวรต่อกันกับเรา)
จากนั้นต้องสร้างกุศลขั้นสูงขึ้นไป…
ให้หมั่นทำกุศลอื่นๆที่สูงขึ้น
เช่น เจริญภาวนา
กล่าวคือ ถึงพร้อมด้วยไตรสิกขา ศีล สมาธิ ปัญญา
ทั้งนี้ทุกกุศลที่ทำ
ต้องให้ถึงจิตนะคะ
ไม่ใช่ทำด้วยความคิด ทำที่สมอง ทำแบบอัตโนมัติ
ทำไปตามบท
แบบนี้บุญไม่เกิดค่ะ
เพราะบุญต้องเกิดในจิต
และต้องประทับอยู่ในจิตจริงๆ
ต้องทำให้จิตรับรู้ มีความผ่องใสเบิกบานในกุศลนั้นด้วย