เทคนิคการเรียกสติ เมื่อเจอสถานการณ์กดดัน
A: ถ้าเราไม่ไหว ใจเราไม่มีกำลังพอจะต้านความรุนแรงของสภาพกดดันตอนนั้น คือ ถ้าสติกำหนด “ไม่ทัน” กระแสปะทะที่ไหลมากระทบอย่างต่อเนื่อง หรือ เราเริ่มเสียศูนย์ เรากำลังจะสร้างสังขาร
กรณีเช่นนี้…
ให้เราหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับสิ่งที่ร้อนนั้นไปก่อนค่ะ
หลบเลี่ยงไปจาก scene นั้นก่อน
ถอยไปตั้งสติ ไปในที่ๆเราอยู่ลำพังได้
เช่น ถ้ากำลังอยู่ที่ทำงาน เราอาจเดินออกไปดูต้นไม้ท้องฟ้าตรงหน้าต่างสักครู่ หรือเดินไปมุมห่างกระแสคนหน่อย คือที่ๆพอจะสงบใจได้บ้างสั้นๆ
เพื่อหยุดการกระทบทางทวารต่างๆก่อน จะได้เรียกกำลังสติของเรากลับมา
จากนั้นให้ตั้งสติด้วยวิธีต่างๆ ที่เราเคยฝึกปฏิบัติมาในคอร์ส หรืออาจเพิ่มกุศโลบาย (กุศล +อุบาย) ที่ทำให้ใจกลับมานิ่งได้
เช่น
🌼 การดูลมหายใจช้าๆยาวๆต่อเนื่องสักหลายๆ ชุด เช่น อาจตั้งใจหายใจว่า ตั้งใจจะหายใจเข้า&ออกต่อเนื่อง 3 ครั้ง 5 ครั้ง 7 ครั้ง 9 ครั้ง แบบมีสติต่อเนื่อง
(บางทีอาจนานกว่าขึ้นกับ case)
เวลาตั้งใจหายใจ ขอให้สติตามเฝ้าดูจิตให้ทัน
ว่าจิตอยู่กับลมจริงๆ สติจึงจะค่อยๆมีกำลังขึ้น
ถ้าจิตแนบอยู่กับลมได้จริง เรื่องราวในใจจะลดความรุนแรงลงทีละน้อยจนสงบลง
🌼 เฝ้าดูเวทนาที่เกิดบนส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกาย ดูมันเปลี่ยนแปลงไป เปลี่ยนรูป เปลี่ยนความรู้สึก
🌼 เดินกลับไปกลับมาด้วยสติรู้ เช่น เดินโดยรู้ความรู้สึกที่เท้าที่กำลังแตะพื้นก็ได้ รู้สึกเข่าที่พับตึงพับตึงขณะเดินก็ได้ ตรงไหนก็ได้ แต่ดึงใจไว้ให้อยู่กับความรู้สึกที่หนึ่งๆขณะที่เคลื่อนไหว ให้ตามรู้ติดๆ
เวลาที่เฝ้าดูเวทนา ต้องดูให้ถึงความรู้สึกที่เป็นจริงถึงจะได้ผล
ซึ่งจะได้ความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริงได้นั้น จิตต้องผ่อนคลายลงจริง
ใจก็จะค่อยๆถอนออกจากความว้าวุ่น
จริงๆมีหลายกุศโลบายที่ช่วยได้ ถ้าพี่มีโอกาสอาจจะเขียนชิลๆไว้ให้ค่ะ
เป้าหมายหลัก คือ ถอนจิตออกจากคิดปรุงแต่งด้วยอนุสัยกิเลสเราให้ได้ (เช่น ไม่ปรุงแต่งว่านี่ดี ไม่ดี นี่ชอบไม่ชอบ เป็นต้น)
เน้นว่า จิตต้อง “พัก” จากการส่งออกภายนอก
แล้วหันกลับมารับรู้อยู่ที่ภายในตนเท่านั้น
ซึ่งภายในตนขณะนี้ คือรู้ลมหายใจของตน หรือเวทนา รู้ที่รูป นาม ของเราเท่านั้น ไม่ไปส่งออกรับรู้ภายนอกตัว
ถ้า จิต “หยุดรับ” การกระทบภายนอกได้ (แม้กระแสภายนอกจะยังคงพล่านต่อเนื่องอยู่) ถ้าหยุดรับได้ ความสงบจึงจะเกิดได้
กล่าวคือ จิตต้องหยุดรับ ไม่ว่ากระแสจะหยุดหรือไม่ก็ตาม
ให้ทำให้ต่อเนื่องติดๆๆกันไปสักพักจนสติเข้มแข็งขึ้น
ใจสงบขึ้น มีเหตุผลขึ้น
การเบนความสนใจไปที่อื่น ที่เป็นภายในตัวเรา เป็น รูปนาม ก็เพื่อหยุดการปรุงแต่งจิตให้ลุกลามใหญ่โต เป็นขั้นแรกที่จะช่วยดึงสติไม่ให้ปรุงแต่งสังขารขึ้น
จากนั้นต้องโยนิโสมนสิการต่อด้วยปัญญา คือการใช้สัมมาสังกัปปะ
การคิดพิจารณาสิ่งต่างๆด้วยปัญญา จนจิตสงบมากขึ้นเรื่อยๆ จิตปล่อยลงได้ วางลงได้ ใจเย็นขึ้น ใจเบาขึ้น
เอาเท่านี้พอสังเขปก่อนนะคะ