เราพร้อมตายหรือยัง

...สิ่งหนึ่งที่พี่ตรวจสอบตนเองอยู่เสมอๆคือตัวเราพร้อมตายแล้วยัง เราเปิดแฟ้มค้างคาไว้กี่เล่ม เรายังเปิดเล่มใหม่อยู่อีกหรือเปล่า หรือเรากำลังทยอยปิดให้เหลือน้อยเล่มที่สุด

ถ้าเราต้องจากไปวันนี้ เดี๋ยวนี้ เราจะไปที่ไหน ไปเป็นอะไร เมื่อเวลานั้นมาถึง เราทิ้งอะไรไว้ และเอาอะไรไป

จิตของเรามีคุณสมบัติแบบใดในแต่ละขณะที่มีลมหายใจ เพราะนั่นเป็นตัวบ่งบอกความพร้อมตายของเรา เราไปด้วยใจแบบไหน

ความตายแต่ละครั้ง ก็เหมือนกับการเดินทางผ่านประตูบานหนึ่ง แต่เป็นประตูที่นำไปสู่ที่ใหม่ เมื่อจะผ่านไปแต่ละครั้งก็ต้องวางทิ้งทุกอย่างที่เป็นของที่เก่าไป ติดตัวไปที่ใหม่ได้ ก็แต่คุณสมบัติและโทษสมบัติที่อยู่กับจิต

เราผ่านมาแล้วนับไม่ถ้วนบาน แล้วก็ยังต้องเปิดประตูต่อไปอีกบานแล้วบานเล่าจนกว่าเราจะฉลาดและหยุดให้เป็น ทุกบานที่เปิดมา มันก็เหมือนกันหมด คือทุกข์ทั้งนั้น

การจากไปของคนที่เรารักและผูกพัน เป็นเครื่องเตือนใจให้เราฉลาดขึ้น ให้เราพยายามหยุดการแบกหามสิ่งที่เอาไปไม่ได้ หยุดการสั่งสมสมบัติที่เป็นโทษ ให้เราฉลาดในการแสวงหาสิ่งที่เป็นสาระที่แท้ของชีวิตให้เป็น

มาลองรักษาจิตของเรากัน ลองหันมาใฝ่หาความสงบเย็นของจิตจริงๆให้เป็น ลองลดละการดิ้นรนแสวงหาสิ่งที่เร่าร้อน ที่แม้จะได้มา ก็เอาผ่านประตูไปที่ใหม่ไม่ได้ ในชีวิตประจำวันที่วุ่นวายนี้ให้ใช้สติใช้ปัญญาให้มาก ให้ใช้ชีวิตทำสิ่งต่างๆประจำวันที่มีผลต่อความสุขความเจริญ ความดีงามของคนอื่นๆ ชีวิตอื่นๆ ลองทำความดีงามต่างๆนี้ดูโดยต้องไม่เอาตัวตนเป็นที่ตั้ง แม้ทำบุญอยู่ทำกุศลอยู่ ก็อย่าให้เห็นเป็นเราทำ แต่ให้เป็นการทำเพื่อให้เท่านั้นจริงๆ ไม่คาดหวัง และขอให้ฝึกปลงสังเวชในความไม่เที่ยงของสังสารวัฏกัน และดำเนินชีวิตอยู่ด้วยความไม่ประมาททุกลมหายใจกันนะคะ…

พี่ขออุทิศกุศลทั้งปวงที่พี่ได้กระทำมาให้คุณเจี๊ยบวัลลภาจงได้รับ และจงได้บังเกิดในภพใหม่ที่งดงามด้วยธรรม…