คิดเรื่องงานระหว่างนั่งปฏิบัติธรรม

เป็นกันทุกคนค่ะ

เพราะจิตว่างจากความวุ่นวายและสงบระงับลง เรื่องในจิตที่คิดอยู่ลึกๆออกมาและทางแก้ปัญหาก็มักออกมาแบบคมชัด ความคิดสร้างสรรค์ก็ออกมาด้วย

เวลาออกมาจดบันทึก จิตย่อมถอยออกจากการปฏิบัติ จะหยาบขึ้นทันที

ถ้าเป็นผู้ปฏิบัติที่ชำนาญแล้ว ยังพอกลับไปต่อได้แต่ต้องเริ่มใหม่

แต่ถ้าไม่ชำนาญ จะค่อยๆเริ่มฟุ้งเรื่องที่คิดเพิ่มขึ้นๆเป็นลำดับจนกลับไปต่อยาก

และไม่ต่อเนื่องลงลึกเท่าเดิม ต้องใช้เวลานาน

ต้องเข้าใจว่าอะไรสำคัญกว่าขณะนี้ การได้งานหรือการได้ปัญญาในกรรมฐานค่ะ

สำหรับตัวเอง ถ้าสำคัญจริงๆ ก็อาจจะพิจารณาทำ แต่เคยแค่ครั้งเดียวและพยายามบันทึกให้หมด และเสียเวลาน้อยที่สุด หรือบันทึกตอนก่อนนอน เท่าที่จำได้

ออกมาแล้วก็ไม่ค่อยได้นำมาใช้ เพราะหลายครั้งเป็นความคิดจากความฟุ้งของจิต มันเลยไม่ practical ทั้งหมด

อีกอย่างที่ไม่ทำเพราะเสียดายความต่อเนื่องที่ต้องสูญเสียไป