อาการบางอย่างขณะปฏิบัติ ที่อาจเกิดจากสังขาร
A: ไม่ต้องกังวลนะคะ คนที่มาปฏิบัติอาจมีอาการต่างๆได้ทั้งนั้นตามสังขารของตน
บางคนไม่ไอเวลาใช้ชีวิตปกติ แต่มาปฏิบัติจะไอรุนแรง
คนที่มีอาการเรอรุนแรงก็มีหลายคน
คนที่มีลมอัดแน่นในท้องก็มีไม่น้อย
ที่คันตามตัวก็มี คนที่ปวดหัวมากๆก็มี ต่างๆกันไป
หรือคนที่ไม่มีอาการอะไรเลยก็มี
สิ่งเหล่านี้ไม่ถาวรค่ะ
อาการที่เคยมีก็อาจหมดไป สิ่งที่ไม่เคยมีก็อาจมีขึ้นมาได้
แล้วแต่เหตุปัจจัย ของแต่ละคน ในแต่ละช่วงของชีวิต
นี่เป็นอาการที่เกิดได้จากหลายอย่าง หลายเหตุ หลายปัจจัย
อาจเป็นสุขภาพกาย อาจเป็นสุขภาพใจ เช่น ความเครียด เป็นต้น
อาจเป็นอาหารที่เรากิน อาจเป็นพฤติกรรมการดื่มกินขบเคี้ยวอาหาร
อาจเป็นการเสพการใช้สิ่งต่างๆของเรา อาจเป็นจากรูปแบบการใช้ชีวิต
อาจเป็นอะไรก็ได้ทั้งนั้น
รวมทั้งเหตุจากกรรมเก่าของเราด้วย
แต่สิ่งทั้งหมดเหล่านี้ ไม่พ้นคำว่า ‘อนิจจัง’
มันจะไม่เป็นเช่นนั้นตลอดไปแน่นอน
ดังนั้น จึงบอกว่าไม่ต้องกังวลไปค่ะ มันเกิดได้ มันก็หมดไปได้
เมื่อมันเกิดขึ้น เราก็แค่ยอมรับมันตามที่มันเป็น
โดยไม่ไปกระโตกกระตาก ไปให้ความสำคัญ
ไปให้ความใส่ใจอะไรกับมันเป็นพิเศษ
เพราะยังไงมันก็ต้องหมดไปเวลาใดเวลาหนึ่ง วันใดวันหนึ่ง
จะช้าหรือเร็วเราก็ไม่ต้องไปกะเกณฑ์หรือรอคอยมัน ให้มันเป็นไปตามครรลองของมันอย่างที่มันเป็น ตามธรรมชาติของมัน
ไม่ต้องกังวล และไม่ไปกดข่มมัน
การใส่ใจมัน ไม่ว่ารูปแบบใด ยิ่งทำให้มันมีกำลังมากขึ้น
เพราะจิตคนเรามีกำลังมาก การพะวงถึงสิ่งใดบ่อยๆจะทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่ ทำให้สิ่งที่ไม่มีตั้งแต่แรก ก็กลายเป็นมีขึ้นมา สิ่งที่เดิมเกิดขึ้นเบาๆ ก็กลายเป็นหนักหนาขึ้นมา
เพราะเมื่อใจเราเข้าไปผสมโรงกับมัน ใจเราจะไปปรุงแต่งมัน ไปขยายความมัน
ดังนั้นอะไรจะเกิดก็เฝ้าตามรู้อย่างผ่อนคลาย ปล่อยวาง และเท่าทัน อย่าเอาใจไปเกาะไปพัวพัน ไปมีปฏิกิริยากับมัน
เพียงแค่รับรู้มันก็พอ รู้มันอย่างที่มันเป็นตามความจริงของมัน ซึ่งก็คือการรู้มันว่ามันไม่ได้เที่ยง ไม่ได้มีตัวตนที่แท้จริง มันเกิดขึ้นแล้วมันก็ดับไป
พึงระวังด้วยว่า แม้การอยากให้มันหายไปหมดไป ก็เป็นตัณหา เพราะยังเป็นการให้ความสำคัญกับมันอยู่นั่นเอง
อย่าให้จิตเกี่ยวเอามามันมาเป็นอารมณ์ อย่าคิด
และให้มุ่งจดจ่อที่งานของเรา คือการเฝ้าดูเวทนาไปทั่วตัวด้วยใจเป็นกลาง ด้วยใจมีอุเบกขาวางเฉยอยู่เสมอ
เวลาจิตมารับรู้ที่ศีรษะ หรือช่วงหน้าอก ก็อย่าไปฝังใจปักหมุดว่าเราจะเรอเสมอ
อย่าไปคิดกังวลว่าจะครั้งนี้เราเรอไหม เพราะความคิด ความเชื่อทำให้เราไปผลักดันกลไกอะไรบางอย่างให้เกิดตามที่คิด ตามที่เชื่อ
ขอให้ดูมันผ่านไปเหมือนบริเวณอื่นๆ มันจะเรอหรือไม่ก็เรื่องของมัน
ถ้าจิตปล่อยวางจากมัน มันจะค่อยๆหมดความสำคัญไปจากใจเรา มันอาจเรอต่อ หรือไม่เรอต่อก็ตามแต่มันจะเป็นไป แต่ใจเราเป็นอิสระจากความเกี่ยวข้องกังวลแล้ว ใจเราสงบแล้ว มีอุเบกขาแล้ว
ส่วนอื่นๆ ที่เราพึงทำเมื่อเรากลับไปบ้าน คือ การหมั่นตรวจสอบสุขภาพของเรา และดูแลรักษาสุขภาพให้เหมาะสมตามควร