เปลี่ยนที่เรา
ทุกอย่างในชีวิตใช่ว่าจะราบรื่น...
ผู้ปฏิบัติธรรม ผู้เข้าถึงธรรม ต้องไม่วาดหวังใครให้เป็นอย่างที่ใจเราต้องการ
ไม่ไปตั้งเป้าให้ใครไปให้ถึงเพื่อเรา
ตรงกันข้าม...
ลองปรับตัวเราให้เข้าใจเขาอย่างที่เขาเป็น...
ไม่ไปเปลี่ยนแปลงเขา
ไม่ไปบัญชาเขา
ไม่ไปสร้างกรอบให้เขาเดิน
ไม่ไปอยากได้ใคร่ดี
และไม่บ่นว่า
แต่... ให้ยอมรับเขาด้วยทั้งหมดของใจ
ให้โอกาสเขา
ด้วยความจริงใจ...ให้อภัยเขา
...ให้โดยไม่ต้องแม้แต่คิดว่าเรากำลังให้อภัยเขาอยู่
เพราะมันจะทำให้เรายังเข้าข้างตัวเอง
ยังทำให้เราอดคิดไม่ได้ เราหนอ อุตส่าห์ทำดีด้วยการให้อภัยแล้ว...
จะอภัยใครได้จริง ต้องไม่คิดว่าเราให้อภัยแล้ว คิดว่าเราอโหสิกรรมแล้ว
เพราะนี่ยังเป็นชั้นพื้นผิว
ยังมี ‘ตัวเรา’ ที่ ‘แสนดี’ อยู่
ในส่วนลึก ตัวตนของเรายังคงเหนียวแน่น
แต่ให้ปล่อยวาง
ปล่อยพันธนาการที่เรามัดตนเองกับความต้องการของเราที่มีต่อเขา
ไม่ไปคาดหวังเพื่อรอการผิดหวังซ้ำๆ
ให้ลองเสียสละความเห็นของเรา
เสียสละความต้องการของเรา
จะเป็นบุญอย่างยิ่งกับเราเองถ้ากล้าสละได้
สำหรับคนที่อยู่รอบตัว
ให้ลองเชิดชูพวกเขา
ให้ลองค้ำจุนเขา
ให้ลองช่วยเขาให้ก้าวหน้า ให้เขาสำเร็จ
ให้เครดิตเขา
ให้ทำให้พวกเขาได้ความสุข
ทำให้เขาได้สิ่งดีๆ
สนับสนุนพวกเขาจากใจจริงในทุกๆด้าน
แล้วในที่สุดทุกอย่างที่เราค้ำชู สนับสนุน เข้าใจ จะกลับมาตอบแทนเราเองในวันหน้า (แต่อย่าคาดหวังเช่นกัน)
ไม่ต้องรอคอย ตั้งความปรารถนาจะรับแต่สิ่งดีๆ
ความสุขที่ลึกล้ำ จะกลับมาที่เราเอง
กลับมาที่ผู้ให้ความสุขที่ลึกล้ำแก่ผู้อื่นเอง
สิ่งที่เกิดกับเราวันนี้
คือสิ่งที่เราทำมา
คือสิ่งที่เราเป็นอยู่
คือสิ่งที่เราคิดอยู่
คือสิ่งที่เราสร้างให้มันล้อมกรอบเราอยู่
ดังนั้น จึงต้องเปลี่ยนที่เรา
เราอยากได้อะไร
ต้องขวนขวายทำอย่างนั้นให้คนอื่นก่อน
ยิ่งอยากได้มากเท่าไหร่
ยิ่งต้องขวนขวายมากเป็นทวีคูณเพื่อทำให้คนอื่นเท่านั้น