ปล่อยวาง
ทำอะไรก็ตาม คิดอะไรก็ตาม ต้องให้เบาไว้ ผ่อนคลาย ผ่อนปรนให้มาก
ปลดตนเองออกจากสัมภาระที่แบกหนักๆออก แล้วชีวิตจะสุขขึ้น
การใช้ความพยายามเพราะความอยาก ไม่ว่าเพื่อสิ่งใด
มันร้อนรนทั้งนั้น...
จิตจะกระสับกระส่าย ดิ้นรน ไขว่คว้า
จิตชนิดนี้ ไม่ใช่สภาพจิตที่ดี
เป็นจิตที่หาความสุขภายในไม่ได้เลย
แม้สิ่งที่เราพยายามให้ได้มา จะเป็นของดี ของสูง เพียงไร
อาทิ
อยากช่วยเหลือผู้คน ช่วยเหลือสรรพสัตว์...
อยากทำบุญ...
อยากทำความดี...
อยากเป็นคนดี...
อยากมีธรรมะ...
อยากก้าวหน้าในธรรมปฏิบัติ...
อยาก...ดี ทั้งหลาย
ไม่ใช้ความพยายาม ไขว่คว้าให้ได้ความดีมา
เพราะขบวนการไขว่คว้านั้นมันก่อทุกข์
มันเป็นความอยาก
มันเป็นตัณหา
มันคือ ตัณหาของคนอยากดี
เป้าหมายถูก วิธีการผิด
วัตถุประสงค์ดีงาม เพื่อการก้าวไปข้างหน้า
แต่ขบวนการกลับทำให้ก้าวถอยหลัง
ให้ปล่อยวางลง
ผู้ใฝ่ในธรรมะ คือผู้ที่ไม่เอา...
ไม่ใช่ผู้ที่วิ่งไล่...จะเอา
แค่อยู่เฉยๆให้เป็น
จิตนิ่ง จิตสงบ
และเฝ้าดูตนเองไปเรื่อยๆ
ดูกาย...ตน
ดูใจ...ตน
ไม่ดูกาย...เขา
ไม่ดูใจ...เขา
อะไรกำลังเกิดกับกายตนอยู่ (โดยไม่ไปปรุงแต่ง ไม่ประเมินค่า)
อะไรกำลังเกิดกับใจตนอยู่ (โดยไม่ไหลไปตามความคิดที่เกิดในใจ)
ดูตัวเองอย่างต่อเนื่องไปเรื่อยๆ
ไม่ไปเสียเวลาดูคนอื่น
มันเหนื่อย...
ดูแต่ตน ดูบนตน ดูในตน ดูทุกสิ่งที่เกิดกับตน...
ดูว่าอะไรกำลังเกิดกับตนอยู่ขณะนี้
ดูทุกๆขณะที่กำลังเกิดขึ้น
ดูที่ขณะปัจจุบัน ณ ขณะที่มันกำลังเกิดอยู่
ดูให้ทัน
แล้วฝึก ยอมรับ ผ่อนคลาย ปล่อยวาง
เพราะมันไม่มีแก่นสาร ไม่ใช้ของแท้ ไม่เคยคงทน
ไม่คุ้มแสวงหา